Στις 18 και 19 Αυγούστου 1917, μια ασύληπτη σε καταστροφικότητα πυρκαγιά ερημώνει 1 εκατ. τετραγωνικά μέτρα δομημένης έκτασης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Καταστρέφονται 9.500 σπίτια και μένουν άστεγοι 53.737 Ισραηλίτες, 10.334 Χριστιανοί και 11.367 Μουσουλμάνοι.
Ηταν απομεσήμερο Σαββάτου και οι φλόγες, που ξεκίνησαν από μια καλύβα της οδού Ολυμπιάδος, προχώρησαν με εκπληκτική ταχύτητα αφανίζοντας ό,τι έβρισκαν στο πέρασμά τους. Ο δυνατός βαρδάρης που αργότερα γύρισε σε νοτιά, η λειψυδρία, η έλλειψη συγχρόνων πυροσβεστικών μέσων και η ίδια η φυσιογνωμία της πόλης, με τους στενούς δρόμους, τα ξύλινα σπίτια και τις ελάχιστες πλατείες και ακάλυπτους χώρους, έπαιξαν το ρόλο τους στην εξάπλωση της συμφοράς.
Όταν, ύστερα από 33 ώρες, και γύρω στα μεσάνυχτα της 19 Αυγούστου, έπεσε η αυλαία της τραγωδίας, η περιοχή από την οδό Αγίου Δημητρίου μέχρι την παραλία και από το Βαρδάρι ως την Αγία Σοφία φάνταζε σαν να ξεπήδησε μέσα από τις σελίδες της Αποκάλυψης!
Η πολυεθνική Θεσσαλονίκη των αρχών του αιώνα, απίθανο κράμμα ανατολίτικου ευδαιμονισμού και Ευρωπαϊκού δυναμισμού "ωραία σαν τη Σεβίλη, το Τολέδο, την Κόρδοβα", εξαφανίστηκε μια για πάντα. Μια σύγχρονη Βαβέλ, όπου οι Ελληνες Εβραίοι, Τούρκοι κάτοικοί της συμφύρονταν με τις μητροπολιτικές και αποικιακές στρατιές της Αντάντ, κοσμοπολιτική, γοητευτική, αισθαντική, είχε μεταβληθεί σε σωρούς στάχτης! " Οι φλόγες δεν έκαναν διάκριση ανάμεσα στο καλύβι του φτωχού και στο ανάκτορο του πλούσιου, στο καφέ-σαντάν και στη συναγωγή, στο τζαμί και στην εκκλησία".

"Από την πυρκαγιά του 1917 στο ολοκαύτωμα του 1943" Αλμπέρτος Ναρ

Επιστροφή στην άσκηση