Convention signed at Neuilly in 1919, which provided for the reciprocal and voluntary emigration of people from one realm to the other after liquidating their property assets, gave the opportunity to perhaps more than 100,000 people from each side to emigrate to the side of their choice. The Greek element in Greek Macedonia was further strengthened as a result of the Greek-Turkish War of 1919-22 and the Lausanne Convention of January 1923, which provided for the mandatory exchange of populations between Greece and Turkey. In the place of the departing Musiims of Macedonia, more than 600,000 Greek Orthodox from Asia Minor, Eastern Thrace and the Pontus settled in the land and irrevocably changed the national composition of its population. In this way, through the voluntary migrations between the different countries, significant progress was achieved in respect of the homogeneity of the respective populations. It is characteristic that, according to the statistics held by the League of Nations, 88.8% of the population of Macedonia in 1926 was Greek. It is worth noting that of the remainder a large proportion was made up by the Jews of Macedonia. What had come by then to be known as the "Macedonian Question" was further complicated in the interwar period, when the Soviet-sponsored Communist International projected the slogan for an independent Macedonia and the theory of a "Macedonian" nationality, and imposed them on the Communist parties of Greece and Yugoslavia. It was in fact the line of the left-wing branch of IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organization), the Bulgarian terrorist organisation that furthered before the Balkan Wars Bulgaria's claims to Macedonia.

During the Second World War, following the occupation of Greece by the Axis, Greek Macedonia

συνθήκη του Νεϊγύ (1919), που προέβλεπε την αμοιβαία μετανάστευση πληθυσμών και που παρατάθηκε επανειλημμένα για να διευκολύνει τη μετανάστευση από τη μία χώρα στην άλλη, έδωσε τη δυνατότητα σε 100.000 περίπου βουλγαρόφρονες Σλαβοφώνους να μεταναστεύσουν στη Βουλγαρία και σε άλλους τόσους Έλληνες της Βουλγαρίας να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα, κυρίως στη Μακεδονία. Με τη διεθνή συνθήκη της Λωζάννης (1923), εξάλλου, εγκατέλειψαν την ελληνική Μακεδονία οι Μουσουλμάνοι κάτοικοί της και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν 600.000 Έλληνες πρόσφυγες από τη Μ. Ασία, την Αν. Θράκη και τον Πόντο. Έτσι με την εκούσια μετακίνηση από τη μία χώρα στην άλλη έγινε μια σημαντική πρόοδος στο θέμα της ομοιογένειας των πληθυσμών αντιστοίχως. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη στατιστική της Κοινωνίας των Εθνών ο πληθυσμός της Μακεδονίας το 1926 ήταν κατά το 88,8% Έλληνες. Ας σημειωθεί ότι από το υπόλοιπο μια μεγάλη μερίδα ανήκε στους Εβραίους της Μακεδονίας. Στις παλαιές διεκδικήσεις των Βουλγάρων προστέθηκε κατά το Μεσοπόλεμο, και προβλήθηκε από τα βαλκανικά κομμουνιστικά κόμματα η θέση της Κομμουνιστικής Διεθνούς ότι έπρεπε να επιδιωχθεί η δημιουργία ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας, στο πλαίσιο μιας βαλκανικής ομοσπονδίας ανεξάρτητων κρατών. 'Ηταν ουσιαστικά η θέση της αριστερής πτέρυγας της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργανώσεως (ΕΜΕΟ), επιγόνου της προπολεμικής οργανώσεως που είχε στηρίξει τις βουλγαρικές βλέψεις και δραστηριότητες στη Μακεδονία, την οποία υιοθέτησε η Σοβιετική ηγεσία και προώθησε διά της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου, μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τον ¶ξονα,